Προκήρυξη της συνέλευσης για την εργατική πρωτομαγιά 2010

Παρασκευή, 30 Απριλίου 2010

Οι Διεθνείς Νόμιμοι Τρομοκράτες…

…στρατοπέδευσαν κι επίσημα στην χώρα μας και οργανώνουν ήδη τις επιθέσεις τους εναντίον της εργατικής τάξης. Θα εκτελεστούν με συνοπτικές διαδικασίες και για παραδειγματισμό χιλιάδες εργαζόμενοι στον δημόσιο τομέα, θα ληστευθεί ο 13ος κι ο 14ος μισθός και στον ιδιωτικό τομέα, θα απελευθερωθούν (από «απαρχαιωμένα» νομικά δεσμά) οι απολύσεις, θα περιοριστούν οι αποζημιώσεις απολύσεων, θα καταργηθούν οι συλλογικές συμβάσεις κι οι αργίες, ο ΦΠΑ θα ανέβει στο 23%, τα τσιγάρα, τα ποτά και τα καύσιμα θα πουλιούνται σε κοσμηματοπωλεία και θα περιοριστούν τα επιδόματα πρόνοιας και οι συντάξεις στα απολύτως απαραίτητα για να πεθαίνουν διακριτικά όσοι δεν θα έχουν πεθάνει στα κάτεργα της επισφαλούς σκλαβιάς πριν τα 70. Όλα αυτά τα γνωρίζουμε από προηγούμενα τρομοκρατικά χτυπήματα της εν λόγω οργάνωσης. Μένει η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης.

…διασυνδέονται με την εγχώρια τρομοκρατία…

Αυτό που μαθαίνουμε τελευταία είναι ότι το ελληνικό κράτος είναι αντίθετο στα νέα μέτρα, αλλά αναγκάζεται να τα αποδεχτεί τώρα, έτσι ώστε μετά από 2-3 χρόνια «να προχωρήσουμε όλοι μαζί στον δρόμο της εθνικής ανάπτυξης» (και του σοσιαλισμού, υποθέτουμε)। Κι όμως, η απλή γνώση της μαθηματικής λογικής ή η λαϊκή εμπειρία των συνεπειών του να χρωστάς σε τοκογλύφους μπορούν να αποδείξουν ότι σε 2-3 χρόνια το ελληνικό κράτος θα χρωστάει ακόμα περισσότερα στους δανειστές του.

Ο ευρωπαϊκός μηχανισμός στήριξης και το ΔΝΤ δεν ήλθαν για να μας δανείσουν χρήματα με χαμηλότερο σε σχέση με τις αγορές επιτόκιο, όπως προπαγανδίζεται. Ήλθαν για να διασφαλίσουν ότι θα αποπληρωθούν μέχρι κεραίας τα χρέη της Ελλάδας προς το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο. Εξάλλου, από τα 330 δισ ευρώ, που καταγράφεται ως το επίσημο χρέος, τα 265 δισ είναι δανεισμένα από ξένες τράπεζες (επί το πλείστον γαλλικές, γερμανικές και ελβετικές), ενώ τα υπόλοιπα 55 δισ από ελληνικές τράπεζες. Γνωρίζουμε επίσης ότι το ελληνικό κεφάλαιο είναι εξασφαλισμένο σε καταθέσεις του εξωτερικού. Ότι η ελαστικοποίηση της εργασίας και η περαιτέρω κλοπή του άμεσου και του έμμεσου μισθού αποτελεί διαχρονικό ζητούμενο για ελληνικό κράτος και κεφάλαιο. Ότι το ελληνικό κράτος χρωστούσε στις Μεγάλες Δυνάμεις από την πρώτη στιγμή που ιδρύθηκε, γιατί τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης ήταν πάντα συνδεδεμένα με αυτά της αστικής τάξης της Δύσης. Γιατί αλλιώς θα κήρυττε στάση πληρωμών και θα ζητούσε επαναδιαπραγμάτευση του χρέους. Γιατί χρέος θα υπάρχει όσο θα υπάρχει καπιταλισμός, όσο η εργατική μας δύναμη υποθηκεύεται για τις αλλότριες ανάγκες του κεφαλαίου και δημιουργείται η μικροαστική πίστη ότι τα βάσανα της μισθωτής εργασίας στο παρόν θα εξαργυρωθούν σε μελλοντική καταναλωτική ευτυχία.
Καταλαβαίνουμε, επομένως, ότι αποτελούμε τα πειραματόζωα σε ένα διεθνές πείραμα που αφορά την πάση θυσία διασφάλιση της ομαλότητας της καπιταλιστικής αναπαραγωγής στις συνθήκες μιας παγκόσμιας οικονομικής/συστημικής κρίσης που εξαπλώνεται στις ανεπτυγμένες χώρες. Οπότε ένα είναι το κεντρικό ερώτημα, τώρα που κηρύσσεται και το επίσημο τέλος της μεταπολίτευσης: Ως πότε θα χορταίνουμε με «σοσιαλιστικά» παραμύθια και «ιμπεριαλιστικούς» δράκους;

…πυροβολούν μέσα από τα τηλεοπτικά δελτία...

Αυτή η καλοστημένη θεατρική παράσταση δεν θα μπορούσε να γίνει πιστευτή χωρίς την παραπληροφόρηση που εξαπολύουν τα ΜΜΕ, ως κυρίαρχος θεσμός προπαγάνδισης των ιδεών της αστικής τάξης. Ένα από τα μεγάλα προβλήματα στην ομαλή αναπαραγωγή των καπιταλιστικών σχέσεων που ανέδειξε η εξέγερση του Δεκέμβρη ’08 ήταν ότι πάρα πολλοί δεν πίστευαν πλέον την θεαματική πραγματικότητα των ΜΜΕ. Χρειάστηκε λοιπόν, στα πλαίσια της αντιεξεγερτικής προέλασης του συστήματος, να αντικατασταθεί το προηγούμενο «επικοινωνιακό επιτελείο» και οι στρατηγικές του. Το Υπουργείο «Δολοφονίας του Πολίτη» εκσυγχρόνισε την συνεργασία του με τα ΜΜΕ, έτσι ώστε αυτά να λειτουργούν, όπως και πριν, σαν φωνή της αστυνομίας, χωρίς όμως τις ομολογουμένως αναποτελεσματικές χοντροκοπιές του προηγούμενου επιτελείου.
Σε γενικό επίπεδο, ο τρόμος από την κατάρρευση της μικροαστικής ευημερίας κατευθύνεται από το θέαμα προς τη δημιουργία «αποδιοπομπαίων τράγων» που διαλέγονται μέσα από τις τάξεις του μεταναστευτικού προλεταριάτου και των αγωνιζόμενων κομματιών της κοινωνίας. Ειδικότερα, ξεδιπλώνεται η επικοινωνιακή στρατηγική του θαψίματος της είδησης της οικονομικής πτώχευσης της χώρας, μέσα από την αντικατάστασή της από την είδηση της «εξάρθρωσης της εγχώριας τρομοκρατίας». Τα αποδεικτικά στοιχεία της σκηνοθετημένης αυτής προσπάθειας αποπροσανατολισμού της «κοινής γνώμης» μπορούν να ανακαλυφθούν στο χρονολογικό ξεδίπλωμα των δυο παράλληλων σκηνοθετημένων τρομοκρατικών θεαμάτων: Η τελική απόφαση για την δανειοδότηση της χώρας από Ε.Ε.-ΔΝΤ είχε ληφθεί κάμποσες μέρες πριν ανακοινωθεί επισήμως (στις 23/4), από τη στιγμή που είχε σταλθεί η πρόσκληση για το ξεκίνημα των «διαπραγματεύσεων» μεταξύ ελληνικού κράτους και ΔΝΤ. Τα έκτακτα δελτία όμως που μετέδιδαν την είδηση της έναρξης των διαπραγματεύσεων χάθηκαν μέσα στο τρομολαγνικό «κυνήγι μαγισσών» εκείνων των ημερών.
Ταυτόχρονα δοκιμάζεται η τελειοποίηση της επικοινωνιακής συνεργασίας ΜΜΕ-ΕΛ.ΑΣ. Τον Δεκέμβριο του 2009 είχε προταθεί στα κανάλια να μεταδίδουν με μηχανισμό χρονοκαθυστέρησης τα τεκταινόμενα στους δρόμους, έτσι ώστε να προλαβαίνουν το ενδεχόμενο μετάδοσης «άσχημων» εικόνων (π.χ. έναν Δελτά να τρέχει με 60 χλμ. πάνω σε διαδηλωτές). Τον Απρίλιο του 2010 η χρονολογική, τεχνολογική και πάνω απ’ όλα ιδεολογική ευθυγράμμιση των τηλεοπτικών πληροφοριών με τις αστυνομικές πηγές τους δούλεψε στην εντέλεια (π.χ. με απευθείας sms στους μπατσοσυντάκτες για την αποκάλυψη της ημέρας), ενώ επιχειρήθηκε η απόκρυψη κάθε άλλης πληροφορίας που δημιουργούσε υπόνοιες για την γνησιότητα της παράστασης (δυστυχώς γι’ αυτούς, δεν έχει επιτευχθεί, ακόμα, η εξάρθρωση της φωνής των μέσων αντιπληροφόρησης). Τα τηλεοπτικά συνεργεία, από την άλλη, εισβάλλουν σε σπίτια αγωνιστών για να μεταδώσουν τα μηνύματα της αντιτρομοκρατικής: «Μην κάνετε παρέα με ανθρώπους που διαβάζουν βιβλία για ένοπλα ανταρτικά και την οικονομική κρίση», «τηλεφωνήστε μας αμέσως αν ο νεαρός της διπλανής πόρτας γυμνάζεται πίσω από καλαμωτές και μιλάει χαμηλόφωνα με την παρέα του». Η τηλεοπτική ποινικοποίηση καθημερινών πρακτικών και κοινωνικών σχέσεων θα ήταν απλά κωμική αν δεν ήταν ταυτόχρονα τρομακτική.

…συνεργάζονται με στρατιές από ρουφιάνους…

Ως εργαζόμενοι στην βιομηχανία των ΜΜΕ γνωρίζουμε πολύ καλά ότι «ρουφιάνος δεν γεννιέσαι, γίνεσαι». Σε κάθε εργαζόμενο ξεδιπλώνονται δυο επιλογές όταν μπλέκεται μέσα στον εκβιασμό της μισθωτής εργασίας. Ή συνεργάζεται όσο μπορεί καλύτερα με τους ανωτέρους του, σκύβει το κεφάλι και βγάζει έξω τη γλώσσα του για να ανέβει ψηλότερα στην εργασιακή ιεραρχία, ή κοιτάει να κάνει όσο μπορεί καλύτερα την δουλειά του συνεργαζόμενος με τους συναδέλφους του και βάζοντας την προσωπική του αξιοπρέπεια ανάχωμα στις εντολές των αφεντικών. Κάποιοι επιλέγουν το πρώτο, κάποιοι επιλέγουμε το δεύτερο. Οι επισφαλείς εργασιακές σχέσεις, η ατομική διαπραγμάτευση με την εργοδοσία, η απλήρωτη πρακτική άσκηση, η πληρωμή με το μπλοκάκι, τα ξεχειλωμένα ωράρια μέχρι αργά το βράδυ και τα Σαββατοκύριακα, η τρομοκρατία των απολύσεων και η ψυχολογική αθλιότητα της ανεργίας/αναζήτησης εργασίας, όσο δημιουργούν το εύφορο έδαφος για να αναπτυχθούν τα ιδεολογήματα του ατομικισμού, του καριερισμού, της ρουφιανιάς, άλλο τόσο αποτελούν αιτίες σύγχρονης ταξικής ανασύνθεσης των αρχών της αλληλεγγύης, της αξιοπρέπειας, της αντίστασης.
Δυστυχώς, η ιστορική πείρα καταδεικνύει ότι σε καταστάσεις οικονομικής τρομοκρατίας και υποχώρησης των οργανωμένων ταξικών απαντήσεων η ρουφιανιά εξαπλώνεται σαν μάστιγα στο κοινωνικό σώμα. Ο δημοσιογράφος που μεταδίδει την πληροφορία και το λεξιλόγιο της αντιτρομοκρατικής χωρίς καν τη «δεοντολογία» της αναφοράς των πηγών του, ο ρεπόρτερ που επιλέγει την καταγραφή των γεγονότων πίσω από τις πλάτες της αστυνομίας, ο εργαζόμενος που δεν αντιδρά όταν απολύεται ο συνάδελφος του, πιστεύοντας ότι αυτός μπορεί και να γλιτώσει αν γίνει ακόμα πιο παραγωγικός, ο γείτονας που τηλεφωνεί στο 174 για να καταδώσει κάποιον «ύποπτο», αποτελούν εργασιακές και κοινωνικές φιγούρες που θα υπάρχουν όσο υπάρχει εκμετάλλευση και καταπίεση, κι αντίστροφα ο αγώνας ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση ανθρώπου από άνθρωπο προϋποθέτει την κοινωνική περιθωριοποίηση των ρουφιάνων.

…και μας αλυσοδένουν στους καναπέδες μας

Η τρομοκρατία που εξαπολύουν κράτος, αφεντικά, ΜΜΕ από μόνη της δεν μπορεί να περιορίσει τη συλλογική διάθεση αγώνα, ανατροπής, επανάστασης απέναντι στα ιστορικά αδιέξοδα του καπιταλιστικού συστήματος. Χρειάζεται πάντα την «αγωνιστική» εκτόνωση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας/αστυνομίας, που περιφέρει το πτώμα της σε άσφαιρες απεργιακές λιτανείες. Κεντρικός στόχος κάθε είδους εργατοπατέρα είναι να παραμείνουμε θεατές και χειροκροτητές του «αγώνα» τους, να εκμηδενιστεί κάθε υπόνοια ότι μπορούν να υπάρξουν απεργίες και κινητοποιήσεις που δεν επιφέρουν μόνο ατομικές αυτομειώσεις του μηνιάτικου και περισσότερες απολύσεις ή ευκαιρίες για ανοιξιάτικους περίπατους.
Στον αντίποδα, ο προλεταριακός τυφλοπόντικας οργανώνεται σε σωματεία βάσης και εργατικές ομάδες/συνελεύσεις, δίνει μάχες για την επαναπρόσληψη του απολυμένου συναδέλφου, απαντάει με βία στη βία των αφεντικών, καλεί σε συνελεύσεις εργαζομένων-ανέργων στις γειτονιές, αρνείται στην καθημερινότητα του να πληρώσει τον λογαριασμό από το φαγοπότι των αστών. Σκάβει μεθοδικά, υπόγεια κι από τα κάτω το έδαφος, στηριζόμενος στις δυνάμεις του, μακριά από συνδικαλιστικά παζάρια, κομματικά παιχνίδια και ιδεολογικούς σεχταρισμούς μέχρι την μέρα που θα εμφανιστεί ορμητικά στην επιφάνεια και θα κοιτάξει να πληρώσουν ακριβά αυτοί που τον καταδίκασαν στην φτώχεια και την εξαθλίωση.


ΑΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΟΙ ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ– ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ–ΕΠΙΘΕΣΗ


ΦΩΤΙΑ ΣΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ



ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ -ΠΟΡΕΙΑ 1 ΜΑΗ

ΠΛ. ΒΙΚΤΩΡΙΑΣ 11:30

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ 05/05

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ: Μάρνη κ΄ Πατησίων 11:00




Συνέλευση έμμισθων, άμισθων, «μπλοκάκηδων», «μαύρων», ανέργων και φοιτητών στα ΜΜΕ
katalipsiesiea.blogspot.com

Την Πρωτομαγιά όλοι στους δρόμους!



Νέα από τα "μαγαζιά"

Πέμπτη, 29 Απριλίου 2010

-Παράνομη και καταχρηστική έκρινε για μια ακόμη φορά η αστική δικαιοσύνη την 48ωρη απεργία της ΕΤΕΡ για την απόλυση του συνδικαλιστικού εκπροσώπου του Rock Fm αλλά και για την υπογραφή των συλλογικών συμβάσεων εργασίας. Εφτασε επιτέλους η ώρα να γράφουμε στα παλαιότερα των υποδημάτων μας τέτοιου είδους αποφάσεις ακολουθώντας το πρόσφατο παράδειγμα των ναυτεργατών που παρά την απόφαση της «τυφλής» δικαιοσύνης εναντίον τους συνέχισαν με απόλυτη επιτυχία την απεργία τους.



-Πρωτότυπος όπως πάντα στην απεργοσπασία ο Αλαφούζος του ΣΚΑΙ. Μετά τους Κύπριους speakers και το Σιγάλα σε ρόλο δημοσιογράφου επιστράτευσε για άλλη μια απεργία τη φαντασία του και έτσι χθες το πρωί ο ραδιοφωνικός του σταθμός αγνόησε την κήρυξη 48ωρης απεργίας από την ΕΤΕΡ και αναμετέδωσε το τηλεοπτικό πρόγραμμα της Τσαπανίδου, ενώ το μεσημέρι, την ώρα που εκδικάζονταν τα ασφαλιστικά μέτρα ο σταθμός μετέδιδε κανονικά δελτίο ειδήσεων. Ισως να είχε εκ των έσω ενημέρωση για την έκβαση της υπόθεσης. Απεναντίας καθόλου πρωτότυπος ο Μπάμπης Παπαδημητρίου ο γνωστός κολαούζος του Αλαφούζου που για μια ακόμη απεργία μυξόκλαιγε γιατί κάποιοι κακοί συνδικαλιστές (οι οποίοι και ευθύνονται και για τα 300 δις χρέος της Ελλάδας) δεν τον αφήνουν να δουλέψει. Προς τιμήν τους οι δημοσιογράφοι του ΣΚΑΙ σε ψήφισμά τους καταδίκασαν την απεργοσπασία και εξέφρασαν την αλληλεγγύη τους στους συναδέλφους τεχνικούς.



-Πάντως εκτός από τα μαντρόσκυλα που έχει αμολήσει ο Αλαφούζος (βλ. Πορτοσάλτε, Παπαδημητρίου, Μανδραβέλη, Παπαχελά κ.α.) να γαυγίζουν ολημερίς από τηλεοράσεις, ραδιόφωνα και εφημερίδες, κάνει και ο ίδιος όλο και πιο συχνές εμφανίσεις στα ΜΜΕ του προκειμένου να καταστήσει σαφέστερη την πολιτική γραμμή της ντόπιας καπιταλιστικής ελίτ ότι για την κρίση φταίνε οι συνδικαλιστές, το ΠΑΜΕ και εν γένει όποιος αντιδρά στην καταλήστευση της ζωής του. Αλλά στην πραγματικότητα των ΜΜΕ (ειδικά αν είσαι ο ιδιοκτήτης τους) τα πάντα αντιστρέφονται με ευκολία, από λαθρέμπορος όπλων και ναρκωτικών μεταμορφώνεσαι με το ραβδάκι των αυλικών σου σε τιμητή της νομιμότητας, από μιζαδόρος και αρχικομπιναδόρος μετατρέπεσαι από την πένα των σφουγγοκωλάριων σου ως το υπόδειγμα της ηθικής ακεραιότητας.



-Η κατάσταση στο συγκρότημα Αλαφούζων για τους εργαζόμενους είναι ιδιαίτερα δύσκολη. Αυτή την εβδομάδα ο διευθυντής του ραδιοφώνου του ΣΚΑΙ, Πορτοσάλτε ανακοίνωσε στους εργαζόμενους ότι με το που θα θεσμοθετηθεί από την κυβέρνηση η περικοπή του 13ου και 14ου μισθού θα εφαρμοστεί άμεσα από το σταθμό. Ενώ στην Καθημερινή τέθηκε το εκβιαστικό δίλλημα ή περικοπές μισθών ή απολύσεις. Όλα αυτά βέβαια δεν συμβαίνουν σε μια τυχαία χρονική στιγμή ούτε είναι απόρροια της οικονομικής κρίσης όπως θέλουν να πείσουν οι ιδιοκτήτες καθώς την εβδομάδα που πέρασε η εταιρεία Αργοναύτης, θυγατρική της Καθημερινής Α.Ε. παρήγγειλε δύο καινούρια πλοία από ναυπηγεία της Νοτίου Κορέας με αντίτιμο 108.900.000 δολάρια τα οποία καλούνται τώρα να ξεπληρώσουν οι εργαζόμενοι. Αυτό προφανώς εννοεί ο Αλαφούζος αλληλεγγύη στα διαγγέλματά του προς το λαό περί οικονομικής κρίσης. Άλλη μια αντιστροφή της πραγματικότητας, το «πληρώνω γαμησιάτικα» μετατρέπεται σε «συναινώ και κάνω θυσίες για τη διάσωση της ελληνικής οικονομίας».



-Αναβρασμός επικρατεί και στον όμιλο Λαμπράκη μετά τις 4 απολύσεις που αποφάσισε η Ψυχάρη και εκτέλεσε η Μόλλυ Αδριανού στο περιοδικό Vita. Η Εργασιακή Επιτροπή του ΔΟΛ αντέδρασε στις απολύσεις με συνέλευση και ψήφισμα με το οποίο ζητείται από την διοίκηση του Oοργανισμού να πάρει πίσω τις απολύσεις που έγιναν στο VITA. Η τρομοκρατία που επιβάλει η Μόλλυ Αδριανού στους εργαζόμενους καλώντας τους έναν-έναν στο γραφείο της προκειμένου να τους ενημερώσει αν θα παραμείνουν ή θα απολυθούν να είναι σίγουρη ότι θα της επιστραφεί στο ακέραιο.



-Συνέλευση πραγματοποιήθηκε αυτή τη βδομάδα και στο περιοδικό Ευ Ζην (ένθετο στο Αθηνόραμα) που ανήκει στις εκδόσεις Λυμπέρη μετά την αποκάλυψη των προθέσεων της εργοδοσίας να κλείσει το περιοδικό και να απολύσει τους εργαζόμενους. Σήμερα έχει κανονιστεί συνάντηση με εκπροσώπους των σωματείων και την εκδότρια.


-Περίοδος ανανεώσεων των συμβολαίων αυτή για τους τηλεοπτικούς σταθμούς και για μια ακόμη φορά κυκλοφορούν φήμες για 60 απολύσεις στο Alter. Σύμφωνα με τη φημολογία η διοίκηση του σταθμού ενημέρωσε το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ ότι πρόκειται να απολύσει 57 δημοσιογράφους, χωρίς να διευκρινίζεται αν πρόκειται για «φίρμες» των οποίων λήγουν τα συμβόλαια ή για απλούς εργαζόμενους.



-Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, από εκεί που είχαμε μόνο το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ με τις συντηρητικές ισορροπίες, μας προέκυψε και δεύτερη τροχοπέδη, το διασωματειακό που τόσο καιρό επικαλούνταν οι διάφοροι αριστεροί ως πανάκεια στην κατάντια της ΕΣΗΕΑ. Ετσι οι ρόλοι άλλαξαν, η ΕΣΗΕΑ άκουσον –άκουσον πήρε απόφαση για 48ωρη απεργία αυτή τη βδομάδα, πέταξε το μπαλάκι της απόφασης για τη μέρα πραγματοποίησης στο διασωματειακό και το διασωματειακό το πήρε και το έκανε γαργάρα. Σοβαρευτείτε γιατί θα τρέχετε.

Γαλλία: Παρέμβαση στην κρατική τηλεόραση για την «απεργία των ανέργων»

Δευτέρα, 26 Απριλίου 2010


Intrusion en direct sur le plateau de "L'objet du scandale"
Ανέβηκε από zap-tele. - Νέα video που σας ενδιαφέρουν.

Την προηγούμενη Τετάρτη 21 Απριλίου, κατά τις 22:40, η υψηλής θεαματικότητας εκπομπή «Η πέτρα του σκανδάλου» («L’objet du scandale») στο κρατικό τηλεοπτικό κανάλι France 2 διακόπηκε στον αέρα από μια συντονιστική ομάδα συλλογικοτήτων ανέργων κι επισφαλώς εργαζόμενων. Το συντονιστικό αυτό δραστηριοποιείται από τις αρχές Απρίλη για να διοργανώσει στις 3 Μαΐου την πρώτη πανεθνική ημέρα απεργίας και κινητοποιήσεων των ανέργων και των επισφαλώς εργαζομένων, πατώντας στην έντονη δράση που έχουν αναπτύξει αντίστοιχες τοπικές συλλογικότητες σε όλη τη Γαλλία από τα τέλη του 2009, προχωρώντας μεταξύ άλλων και σε καταλήψεις δημαρχείων, γραφείων εύρεσης εργασίας και υποκαταστημάτων της γαλλικής Κοινωνικής Πρόνοιας.


Στην εκπομπή όπου έγινε η παρέμβαση, καλεσμένος ήταν ο Φρεντερίκ Μιτεράν, υπουργός Πολιτισμού και Επικοινωνιών της κυβέρνησης Σαρκοζί και ένας από τους πάμπολλους σοσιαλιστές, αριστερούς και ακροαριστερούς ακόμα που έτρεξαν του σκοτωμού για να καταλάβουν υπουργικούς θώκους αμέσως μόλις τους προτάθηκε από την κατά τ’ άλλα «επάρατο δεξιά». Ο παρουσιαστής της εκπομπής, Γκιγιόμ Ντυράν (ένας γάλλος …Τέρενς Κουΐκ), παρά τις δηλώσεις του ότι «αυτό πρέπει να μου έχει συμβεί καμιά 15αρια φορές» και «έτσι είναι η ζωντανή τηλεόραση», προσπάθησε αρκετά αγχωμένα να βάλει σε τάξη τους ανθρώπους του συντονιστικού: αφού ζήτησε «ένας σας να έρθει, όχι όλοι», απευθύνθηκε σε αυτόν τον «ένα» μιλώντας του σαν σε διανοητικά ανάπηρο και ρωτώντας τον «περί – τίνος – ακριβώς – πρόκειται;». Η απάντηση, στον ίδιο τόνο, ήταν σαφής: «Πρόκειται για την απεργία των ανέργων, στις 3 Μαΐου, στο Παρίσι, στη Ρεν, στην Τουρ, στο Μοντρέιγ και στην Μπρεστ». Ακολούθησαν γλαφυρές διενέξεις σχετικά με το κείμενο που ζήτησε να διαβάσει το συντονιστικό: ο παρουσιαστής χαλάστηκε εξαρχής γιατί το βρήκε υπερβολικά μεγάλο, με τα πολλά έδωσε την άδεια να διαβαστεί, προσπάθησε κάμποσες φορές να το διακόψει στη μέση, ο υπουργός πρότεινε ιδιοφυώς να επιστρέψει το συντονιστικό μετά το τέλος της εκπομπής με μια …περίληψη, και πάει λέγοντας.

Τελικά, με φόντο ένα πανό που έγραφε «Απεργία των ανέργων», το επίμαχο κείμενο διαβάστηκε μέχρι τέλους. Το μεταφράζουμε ολόκληρο:


Βαρεθήκαμε την ενοχοποίηση και την καταναγκαστική εργασία. Έχουμε ανάγκη να επινοήσουμε μαζί μια απεργία των ανέργων, μια απεργία όλων των επισφαλών. Καλούμε σε ξεκίνημα στις 3 Μαΐου.

Επειδή δεν έχουμε εγκαταστάσεις για να συγκεντρωνόμαστε, δεν σημαίνει ότι δεν θα οργανωθούμε. Τι είναι όμως μια απεργία των ανέργων; Ξεκινά με ένα κίνημα άρνησης. Άρνηση να αφήνουμε να μας καταδιώκουν, να μας επιστρατεύουν, να μας ενοχοποιούν, να μας «εντάσσουν» με το ζόρι.

Οι μεταρρυθμίσεις του Οργανισμού Απασχόλησης ή του επιδόματος ανεργίας θέλουν να μας στριμώξουν στη γωνία, έναν-έναν, για να μας κάνουν να δεχόμαστε δουλειές 10 ωρών την εβδομάδα, με μηδαμινές απολαβές, στους πιο δύσκολους τομείς.

Πρέπει να δεχόμαστε οποιαδήποτε δουλειά μας προτείνουν, αλλιώς μας κόβουν το επίδομα. Κι επιπλέον, πρέπει να είμαστε κι ευγνώμονες. Πρέπει μήπως να ντρεπόμαστε που δεν θέλουμε να ξεπουλιόμαστε στον πάσα έναν εργοδότη, πρέπει να ντρεπόμαστε που δεν θέλουμε να μετακομίζουμε για μια απλή δουλειά, πρέπει να ντρεπόμαστε που δεν δεχόμαστε ό,τι να ‘ναι – με λίγα λόγια, που δεν σκύβουμε το κεφάλι μπροστά στην οικονομική λογική;

Καμιά ντροπή: ειλικρινά, έχουμε καλύτερα πράγματα να κάνουμε. Έχουμε καλύτερα πράγματα να κάνουμε απ’ το να ψάχνουμε για ανύπαρκτες δουλειές, έχουμε καλύτερα πράγματα να κάνουμε από αυτά που απαιτούν από εμάς. Να γιατί αρνούμαστε να μας παρακολουθούν, να μας ελέγχουν, να μας καθοδηγούν, να μας ενοχοποιούν, να μας ακυρώνουν. Αυτή την εποχή, οι τράπεζες ξαναγεμίζουν με το δημόσιο χρήμα και τολμάνε να μας λένε ότι εμείς πρέπει να σφίξουμε το ζωνάρι. Το 2010, θα είμαστε ακόμα ένα εκατομμύριο άνεργοι χωρίς δικαιώματα. Γι’ άλλη μια φορά, θα χρησιμεύσουμε ως πρόφαση σε διαμάχες ειδικών επί των φτωχών εργαζομένων, που θα αποφασίσουν αυτοί στη θέση μας τι είναι καλό για εμάς.

Η απεργία των ανέργων σημαίνει, από τώρα κιόλας, ότι δεν μένουμε απομονωμένοι, ότι βγαίνουμε από τα παγωμένα νερά του εγωιστικού υπολογισμού στα οποία μας βυθίζουν. Η απεργία των ανέργων και των επισφαλών σημαίνει ότι αποφασίζουμε από κοινού να σταματήσουμε μια μηχανή παραγωγής της επισφάλειας που έχει φτιαχτεί για να μας οδηγήσει στο θάνατο.

Καλούμε όλους τους επισφαλώς εργαζόμενους, τους οργισμένους ημιαπασχολούμενους, τους προσωρινά εργαζόμενους στη βιομηχανία του θεάματος και της απασχόλησης, τους εποχιακούς, τους απογοητευμένους πρακτικάριους, τους χωρίς πυξίδα φοιτητές, τους χαμηλοσυνταξιούχους, τους μετανάστες χωρίς χαρτιά, τους πτυχιούχους σε ομηρία, τους καταναγκαστικά εργαζόμενους, τα ηφαίστεια που τώρα πρόσφατα ξύπνησαν, να συναντηθούμε, να συζητήσουμε στις ουρές της Κοινωνικής Πρόνοιας και του Οργανισμού Απασχόλησης, στους δρόμους, παντού. Ήδη, στη Ρεν, στην Μπρεστ, στο Παρίσι, στο Μοντρέιγ, στην Τουρ και σε άλλες πόλεις, οι επισφαλείς και οι άνεργοι οργανώνονται.

Ας ανθίσουν χίλιες συλλογικότητες στα ερείπια της πλήρους απασχόλησης.

Ας επινοήσουμε μαζί την απεργία των ανέργων και των επισφαλών.

Πηγές:
http://paris.indymedia.org/spip.php?article861
http://www.cip-idf.org/article.php3?id_article=5004

Απολύσεων συνέχεια στον ΔΟΛ

Πέμπτη, 22 Απριλίου 2010

Τρεις ακόμα απολύσεις στο περιοδικό Vita του ΔΟΛ πραγματοποιήθηκαν σήμερα το μεσημέρι. Χθες, οι εργαζόμενοι του περιοδικού ενημερώθηκαν ξαφνικά ότι αποχωρεί από τη διεύθυνση του περιοδικού η Χριστίνα Ψυχάρη, λόγω αυξημένων υποχρεώσεων (υπεύθυνη στο BHMA Science και πλέον μέλος του Δ.Σ. του Οργανισμού) και σήμερα, είχαν την ευκαιρία να συμμετέχουν στη ρουλέτα που έστησαν για αυτούς οι εργοδότες. Ένας ένας παρέλαυναν από το γραφείο της διευθύντριας γυναικείων περιοδικών του ΔΟΛ, για να ενημερωθούν σχετικά με το αν θα παραμείνουν ή θα φύγουν! Τελικό αποτέλεσμα 3 απολύσεις. Αύριο θα παρελάσουν οι άλλοι μισοί εργαζόμενοι, που δεν πρόλαβαν να μάθουν αν απολύθηκαν ή όχι!

Το «πείραμα» αφεντικών - ΕΛ.ΑΣ. - εργατοπατέρων (ανταπόκριση από απεργιακό συλλαλητήριο 22/04)


Το «πείραμα», το γνωρίζουμε πάνω-κάτω όλοι: Η Ελλάδα πτωχεύει, τα spreads ανεβαίνουν κι ο Γιωργάκης «υπεραμύνεται της εθνικής μας ανεξαρτησίας»।τελευταίο στην αρχή μεταφράζεται στο «η Ελλάδα θα δανειστεί από αγορές, όχι από ΔΝΤ» και τελευταία στο «αν όμως δανειστούμε και από εκεί, μην ανησυχείτε, αν τα μέτρα είναι πολύ σκληρά, θα έχουμε το δικαίωμα να φύγουμε όποτε γουστάρουμε». Γιατί, προφανώς, το ΠΑΣΟΚ τόσα χρόνια δίπλα στον λαό σε καμιά περίπτωση δεν συμφωνεί με τα μέτρα που θα περάσει κι ο «λαός» τόσα χρόνια έχει αποδείξει ότι είναι αρκετά ηλίθιος για να πιστεύει στην αγωνιστικότητα του ΠΑΣΟΚ. Το διεθνές «πείραμα», λοιπόν με την ονομασία «κλέψε τα λεφτά από τους εργαζόμενους μιας ευρωπαϊκής χώρας όπου πέρυσι καίγονταν τράπεζες και δώσε τα στους τραπεζίτες, να δούμε τι μας περιμένει, όταν η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση φτάσει και στις δικές μας ανεπτυγμένες χώρες» πάει τον τελευταίο μήνα αρκετά καλά (κι αυτό σίγουρα σημαίνει ότι τα χειρότερα είναι ακόμα μπροστά μας) ।


Κι αυτό συμβαίνει γιατί οι αντιστάσεις στον δρόμο είναι κάτι παραπάνω από κατώτερες των περιστάσεων, ενώ οι σοβαρές και μαχητικές απεργίες (διαρκείας) μοιάζουν μακρινό όνειρο।Πολλοί παράγοντες ευθύνονται για αυτήν την ιστορική κατάντια του εργατικού κινήματος, και η πιο οξυδερκής προλεταριακή κριτική ίσως πρέπει να κοιτάξει στον καθρέφτη, για να βγάλει εποικοδομητικά συμπεράσματα। Παρ’ όλα αυτά σε αυτήν την συγκυρία, δυο είναι οι κύριοι μηχανισμοί που έχουν αναλάβει την καταστολή των κοινωνικών εκρήξεων που ενδέχεται να παρουσιαστούν κατά την διάρκεια του «πειράματος».

Προφανώς, ο ένας είναι η αστυνομία, η οποία περικυκλώνει μπλοκ εργατικών σωματείων που τις φαίνονται παραπάνω «ύποπτα» σε σχέση με τα κριτήρια της (το εξής ένα δηλαδή: «τι εργάτες έχουν μεταμφιεστεί αυτή την φορά οι «κουκουλοφόροι;»), δείχνοντας μια ιδιαίτερη περίπτωση στα πρωτοβάθμια σωματεία, κι ακόμα περισσότερο σε μαχητικά σωματεία (βάσης), όπως αυτά των Βιβλίου-Χάρτου και των κούριερ (ΣΒΕΟΔ)। Οι ορδές του Χρυσοχοϊδη όμως, εκτός του να κυκλώνουν όλο το κομμάτι της διαδήλωσης των πρωτοβάθμιων σωματείων και να προφυλακίζουν κανά ρασταφάρι διαδηλωτή, τελευταία έχουν αναλάβει κι άλλον ρόλο, ο οποίος μας αποκαλύπτει και τον δεύτερο μηχανισμό καταστολής ταξικών εκρήξεων:

Οι μπάτσοι, όπως και στις 11/3 με τους εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ, έτσι και σήμερα, συνόδευσαν με δυο διμοιρίες αντιπροσωπεία 50 εργατοπατέρων της ΑΔΕΔΥ, έτσι ώστε να περάσει στα πλάγια της διαδήλωσης των πρωτοβάθμιων σωματείων, που βρισκόταν στην Σταδίου। Χρειάστηκε τουλάχιστον ένα μισάωρο ορθοστασίας χιλιάδων απεργών, ώστε να εκφωνήσουν τις «αγωνιστικές» δηλώσεις τους στις κάμερες, έχοντας τον κόσμο που «εκπροσωπούν» πίσω τους και τις διμοιρίες, που τους προστατεύουν από τον κόσμο, στο πλάι τους. Σε αντίθεση με την ΑΔΕΔΥ, τα μπλοκ του ΠΑΜΕ δεν έχουν την ανάγκη των ΜΑΤ, αφού προστατεύονται με αλυσίδες από ΚΝΑΤ, που πάντα στέκονται επιθετικά απέναντι σε όσους είναι εκτός μαντριού, όπως έγινε και σήμερα στο Σύνταγμα, όταν διασταυρώθηκαν οι δυο πορείες. Κι όλα αυτά είναι μόνο τα κατασταλτικά παιχνίδια των εργατοπατέρων που παίζονται στον δρόμο, γιατί υπάρχουν και τα άλλα που εξαπολύουν από τα γραφεία τους. Όπως η διαμάχη ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και ΠΑΜΕ σε βάρος της εργατικής τάξης για τις ημερομηνίες των γενικών απεργιών, που ως κύριο στόχο έχει το να μην συναντηθούν στον δρόμο εργαζόμενοι δημοσίου και ιδιωτικού τομέα και έτσι να εκτονωθούν οι όποιες απεργιακές διαθέσεις αυτών, που πολύ λογικά, ειδικά σε τέτοιες περιόδους, δεν δύνανται να χάνουν μεροκάματα μόνο και μόνο για να παίζουν τις μαριονέτες των εργατοπατέρων.

Όπως σε κάθε «πείραμα», όμως έτσι και σ’ αυτό υπάρχει πάντα και κάποιος «αστάθμητος παράγοντας»। Πάντα στο στόχαστρο της κρατικής και της συνδικαλιστικής αστυνομίας, πάντα, στην αρχή τουλάχιστον, μειοψηφικός και ανίσχυρος απέναντι στα παιχνίδια αυτών. Στην σημερινή συγκέντρωση, δεν ήταν λίγοι οι διαδηλωτές από τα μπλοκ των πρωτοβάθμιων σωματείων που έδωσαν παλμό με τα συνθήματα που φωνάζονταν και γράφονταν στους τοίχους, σε μια κατά τ’ άλλα συνδικαλιστικά υποτονική πορεία κάμποσων χιλιάδων εργαζομένων του ΠΑΜΕ (κυρίως) και της ΑΔΕΔΥ. Αυτοί ήταν κι οι διαδηλωτές που αντιστάθηκαν στην αστυνομική περικύκλωση της διαδήλωσης.

Τα κορδόνια των μπάτσων απλώνονταν στο κάτω μέρος της πλατείας Συντάγματος, από Μητροπόλεως μέχρι Σταδίου, δεξιά και αριστερά της διαδήλωσης των πρωτοβάθμιων σωματείων. Η διαδήλωση σταμάτησε αναγκαστικά, γιατί πιο πάνω από τα ΜΑΤ, στην Βουλή, βρίσκονταν τα ΚΝΑΤ και έτσι η διαδήλωση απαίτησε την πραγματοποίηση του «έξω από την πορεία η αστυνομία», αφού πρώτα είχε τονίσει επανειλημμένως ότι «οι μπάτσοι δεν είναι παιδιά των εργατών», για να έχουν το δικαίωμα να βρίσκονται στο συγκεκριμένο σημείο. Οι μπάτσοι παρέμειναν στις θέσεις τους, κι έτσι η ομάδα περιφρούρησης του μπλοκ της ΣΒΕΟΔ αναγκάστηκε να τους απωθήσει, συνεπικουρούμενη με μπογιές, μπουκαλάκια νερού, ροχάλες, σκουπίδια, βρισιές που εκτοξεύθηκαν από υπόλοιπους διαδηλωτές. Οι μπάτσοι απάντησαν με δυο-τρεις φυσουνιές, αλλά τελικά αποχώρησαν από το σημείο. Επέστρεψαν βέβαια αργότερα, όταν η διαδήλωση πορευόταν στην Πανεπιστημίου και σταμάτησαν λίγο πριν από τα Προπύλαια. Εκεί διαδηλωτές στόλισαν για άλλη μια φορά με συνθήματα το κατάστημα της Via Vai ενώ «ανακάλυψαν» μια είσοδο στον περιχαρακωμένο χώρο, μέσω της οποίας πραγματοποίησαν αισθητικές επεμβάσεις και στο εσωτερικό του καταστήματος, προς το οποίο ανοίχτηκε ένας πυροσβεστήρας.
Αυτός λοιπόν ο μειοψηφικός «αστάθμητος παράγοντας» γύρω από τα πρωτοβάθμια σωματεία (βάσης), που «στων αφεντικών τη βία, με βία απαντάει», αποτελεί την μόνη ελπίδα ότι το «πείραμα» ενδέχεται να αποτύχει και να προκαλέσει εκτεταμένη ταξική φωτιά που θα κάψει τους ντόπιους και ξένους εμπνευστές του.

«ΟΥΤΕ ΣΤΗΝ ΕΡΜΟΥ, ΟΥΤΕ ΠΟΥΘΕΝΑ, ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ»

Παρασκευή, 16 Απριλίου 2010


(ανταπόκριση από την κοινή πορεία μεταναστών και αλληλέγγυων στην Ερμού, της Τρίτης 13/4)


Πάνω από 200 μετανάστες και αλληλέγγυοι/ες πορεύθηκαν την Τρίτη 13/4 το απόγευμα στην Ερμού, σε μια πρώτη κίνηση συλλογικής απάντησης στην επίθεση φασιστοειδών και μαγαζάτορων σε μετανάστες – μικροπωλητές που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 10/4. Οι δεκάδες Αφρικανοί μετανάστες που βρίσκονταν επικεφαλείς της πορείας δεν σταμάτησαν λεπτό να φωνάζουν συνθήματα σε αγγλικά/γαλλικά που ζητούσαν αλληλεγγύη, δικαιοσύνη, ελευθερία κι άλλες τέτοιες έννοιες που ως γνωστόν έχουν σχέση με τις… μαφίες που ελέγχουν το παραεμπόριο. Για την ακρίβεια φωνάχτηκαν τα συνθήματα: «En solidarite, avec les immigres» (αλληλεγγύη μαζί με τους μετανάστες), «police partout, justice nulle part» (αστυνομία παντού, δικαιοσύνη πουθενά), «no justice, no peace, fuck the police», «no/one solution, revolution» και η λέξη ελευθερία σε τρεις τουλάχιστον γλώσσες. Ο μόνος λόγος που οι μετανάστες σταματούσαν για λίγο να φωνάζουν τα ρυθμικά τους συνθήματα ήταν για να ακουστούν και μερικά συνθήματα στα ελληνικά, όπως: «Ούτε στην Ερμού, ούτε πουθενά, τσακίστε τους φασίστες σε κάθε γειτονιά», «Η αλληλεγγύη το όπλο των λαών, πόλεμο στον πόλεμο των αφεντικών», «Οι μετανάστες δεν είναι μόνοι, φασίστες, γουρούνια, δολοφόνοι», «στις νάρκες του Έβρου, στον πάτο του Αιγαίου, χτίζεται η ασφάλεια του κάθε Ευρωπαίου», «φασίστες και αφεντικά στου πηγαδιού τον πάτο, ζήτω το παγκόσμιο προλεταριάτο», «μίσος ταξικό, ξεφτίλες πατριώτες, στην εθνική ενότητα είμαστε προδότες».


Όπως και στην μικροφωνική που είχε προηγηθεί της μίνι πορείας μοιράστηκαν πάνω από κείμενα της «συνέλευσης αλληλεγγύης στους μετανάστες προς τους περιπατητές/καταναλωτές της «γειτονιάς» της Ερμού, που έκπληκτοι έβλεπαν αυτούς που τους έχουν συνηθίσει να τους πουλάνε πράγματα και να «παίζουν κρυφτό» με την (δημοτική) αστυνομία, στον ίδιο δρόμο να διαδηλώνουν δυναμικά.

Η «γειτονιά» της Ερμού, όπως κάθε γειτονιά δεν αποτελείται μόνο από κτίρια, δρόμους, πεζοδρόμους και εμπορεύματα αλλά πρώτα απ’ όλα από ομάδες ανθρώπων, από τάξεις με αντικρουόμενα συμφέροντα. Άλλοι εργάζονται, άλλοι εμπορεύονται, άλλοι καταναλώνουν, άλλοι σπουδάζουν, άλλοι περιπολούν κτλ. Το τελευταίο διάστημα η ένταση της ταξικής πόλωσης δημιουργεί το εύφορο έδαφος για να καλλιεργηθεί η καθόλου παράδοξη συμμαχία των μαγαζάτορων με τον ακροδεξιό-φασιστικό χώρο (που άλλωστε έχει επιχειρηθεί να φυτευτεί και σε άλλα μέρη, όπως ο Άγιος Παντελεήμονας, η Πλατεία Αττικής και η Πλατεία Αμερικής). Όσο ανησυχητική κι αν είναι αυτή η εξέλιξη, δεν παύει να καταδεικνύει διεργασίες που συντελούνται μόνο στον ένα πόλο του ταξικού ανταγωνισμού. Γιατί από την άλλη, στην ίδια «γειτονιά», όχι λίγοι μετανάστες, εργαζόμενοι/ες, φοιτητές/τριες, μαθαίνουν εδώ και καιρό να μιλάνε την ίδια γλώσσα και χτίζουν σχέσεις κοινότητας και αλληλεγγύης, ένα όπλο πολύ πιο δυνατό από ό,τι όπλο διαθέτει στα χέρια της η συμμαχία κράτους-αφεντικών-φασιστών. Η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη και καθημερινή, τουλάχιστον όσο οι φασίστες έχουν την αυταπάτη ότι μπορούν να κάνουν κι άλλα πράγματα στην Ερμού, πέρα από ψώνια και αγορές.

Για την «τρομοκρατία» στα ΜΜΕ και αλλού…

Τετάρτη, 14 Απριλίου 2010


Το βίντεο είναι από την εκπομπή Ελληνοφρένεια του ΣΚΑΪ


Η κατάσταση που έχουν κληθεί να διαχειριστούν τα ΜΜΕ τις τελευταίες μέρες δεν είναι πρωτόγνωρη: είναι γνωστός ο πολύ συγκεκριμένος ρόλος τους ως μηχανισμού παγίωσης της κοινωνικής συναίνεσης και εμπέδωσης της κυρίαρχης ιδεολογίας. Ο ρόλος τους αυτός βέβαια εκπληρώνεται κάθε φορά με διαφορετικό τρόπο και ανάλογα με το τι έχουν στα χέρια τους.

Αυτή τη φορά λοιπόν στα χέρια τους έχουν μόνο τα δελτία τύπου της αστυνομίας। Έτσι όμως δημιουργείται το εξής παράδοξο, που έρχεται να προστεθεί στην ούτως ή άλλως παράδοξη λειτουργία των μέσων: κάθε μέρα γύρω στις 8 δεν "γινόμαστε μάρτυρες συγκλονιστικών περιστατικών" όπως το 2002 (έκρηξη βόμβας στα χέρια ανθρώπου, ανακάλυψη βαρύ οπλισμού), αλλά ξετυλίγεται μπροστά μας, ή ίσως και δίπλα μας, η αφήγηση της πολιτικής διαδρομής και των φιλικών σχέσεων κάποιων ανθρώπων।


Στην προκειμένη περίπτωση, το κλίμα που δημιουργείται και μόνο αυτό είναι που θεμελιώνει την ενοχή των κατηγορούμενων. Την καταδίκη του "φαινομένου της τρομοκρατίας" από την κοινωνία, που τόσο καιρό ζητά επίμονα σύσσωμη η πολιτική ελίτ, ήρθαν τώρα να σφραγίσουν η αστυνομία και τα ΜΜΕ επιλέγοντας τα πρόσωπα που παρελαύνουν από τις οθόνες μας σαν άλλοι αποδιοπομπαίοι τράγοι, επιλέγοντας αυτούς που ακόμα κι αν δεν υπήρχαν θα έπρεπε να ανακαλυφθούν, τους υπεύθυνους για όλα τα δεινά. Εκφέρουν την ετυμηγορία τους αυτή αδιαφορώντας για κάθε εξόφθαλμο ψέμα, για κάθε παραβίαση της όποιας αρχής του κράτους δικαίου, που απαιτεί τους ενόχους να τους κρίνουν μεν τα αστικά δικαστήρια, σίγουρα όμως όχι τα αστικά ΜΜΕ, και πάντως το κράτος να δεσμεύεται από τους νόμους που το ίδιο έχει θεσπίσει και να τους εφαρμόζει. Στον βωμό της «αντιτρομοκρατίας», ακόμα και το μυγιάγγιχτο ΕΣΡ σηκώνει τα χέρια ψηλά: όλα επιτρέπονται αν είναι να παταχθεί το μίασμα.

Τα παραπάνω έχουν ως διακριτό αποτέλεσμα την κατάφωρη σύγχυση διαφόρων δημοσιογράφων. Αστυνομικοί συντάκτες, σχολιαστές και τηλεπαρουσιαστές έχουν ήδη αρχίσει να υιοθετούν δύο γλώσσες και να αλληλοκαταγγέλλονται αφού, η μία μετά την άλλη, οι "ειδήσεις" που μεταδίδουν διαψεύδονται από άλλα μέσα: το κυνήγι της είδησης, σε ένα δεύτερο επίπεδο, δεν αφορά πια την πληροφορία αλλά τη διάψευση τής. Συχνά αυτοδιαψεύδονται οι ίδιοι άνθρωποι, αναλαμβάνοντας διαδοχικά τους ρόλους του «λαγωνικού» της ασφάλειας και του «ανεξάρτητου», φιλελεύθερου ρεπόρτερ: «τρωκτικά», «ζούγκλες» και άλλα δαιμόνια μετατρέπονται αστραπιαία από «παπαγαλάκια» των μπάτσων (προνομιακούς αποδέκτες των «πληροφοριών» που χορηγεί σε δόσεις το astynomia.gr και το twitter της ΕΛΑΣ) σε αποφασισμένους επικριτές της τρομολαγνείας – και τανάπαλιν. Αμίμητο και αξέχαστο πάντως για όσους το παρακολούθησαν υπήρξε το απείρου κάλλους περιστατικό με τον Πάνο – το άλας της δημοσιογραφίας – Σόμπολο, όπου μετά από τηλεοπτικό "ρεπορτάζ" για το σχετικό θέμα εκτυλίχθηκε ο παρακάτω διάλογος : – Κατά τη διάρκεια του ρεπορτάζ επικοινώνησε μαζί μου ο …τάδε αξιωματικός της αστυνομίας και μου είπε ότι ξεχάσατε να πείτε κάτι πολύ σημαντικό… - Ποιο είναι αυτό, Πάνο; – Δεν ξέρω, δεν μου είπε. – Μάλιστα, ας ελπίσουμε να ξαναεπικοινωνήσει μαζί μας και να μας το πει. Μπορεί να έχουμε σημαντικές εξελίξεις στην πορεία του δελτίου, Κυρίες και Κύριοι…

Πέρα από τις όποιες κωμικές πινελιές βέβαια, το τοπίο παραμένει ζοφερό. Οι αγωνιζόμενοι έχουν να αντιμετωπίσουν μια νέα πραγματικότητα, στην οποία οι διαπροσωπικές σχέσεις πλέον διώκονται ποινικά. Η τακτική αυτή, που άρχισε να εφαρμόζεται από τον Σεπτέμβριο και το σπίτι του Χαλανδρίου, τώρα καθιερώνεται. Σήμερα τα ΜΜΕ ονομάζουν «γιάφκες» σπίτια που μέσα τους δεν βρίσκονται όπλα, αλλά αφίσες, βιβλία και άλλα έντυπα, ενώ οι αρχές καταρτίζουν λίστες υπόπτων με βάση καταλόγους επαφών από κινητά τηλέφωνα. Όταν οι κάμερες μπουκάρουν σε σπίτια και δείχνουν γνώριμα σε όλους, καθημερινά αντικείμενα ως πειστήρια ενοχής, όταν συγχρόνως δάσκαλοι κολύμβησης προφυλακίζονται για παραδειγματισμό επειδή συμμετείχαν σε πορεία γενικής απεργίας και είχαν … μακριά μαλλιά, όταν εδώ και τόσους μήνες εικοσάχρονα παιδιά κρατούνται σε ομηρία ως «ύποπτοι», το μήνυμα είναι σαφές: «Θα μπορούσες να ήσουν εσύ ή τα παιδιά σου στη θέση όλων αυτών, αγαπητέ τηλεθεατή. Κάτσε φρόνιμα για να μην έρθει μετά και η δική σου σειρά»…

Όσοι θίγονται από την ολοένα σκληρότερη οικονομική, εργασιακή και κοινωνική πραγματικότητα θα έχουν στο εξής να αντιμετωπίσουν έναν κατασταλτικό μηχανισμό εξαιρετικά εφευρετικό, που για να κάνει τη δουλειά του δεν θα σταματήσει πουθενά. Ουσιαστικά λαμβάνει χώρα σήμερα μια πρωτοφανής προσπάθεια να συρρικνωθεί προληπτικά ένα κοινωνικό υποκείμενο το οποίο, δεδομένης της κατάστασης, «απειλεί» να αυξηθεί και να πληθύνει τους επόμενους μήνες, τα επόμενα χρόνια. Η συνολική επίθεση του συστήματος προβάλλεται ως διμέτωπη: αφενός ενάντια στον «εξωτερικό εχθρό», των δανειστών, τοκογλύφων, κερδοσκόπων, Γερμανών, κλπ., αφετέρου ενάντια στον «εσωτερικό εχθρό» των αγωνιζόμενων, δυνητικά αγωνιζόμενων ή απλώς θιγόμενων ανθρώπων – όλων μας. Το ΠΑΣΟΚ κάνει πόλεμο, μιμείται τα «εθνικά στοιχήματα» του 2002 και του 2004, και παίζει τη φαρσοκωμωδία του στα κανάλια: ο δανεισμός που θα υποθηκεύσει το μέλλον της χώρας για τα επόμενα 80 χρόνια περνά σιγά-σιγά σε δεύτερο πλάνο και οι άχαρες οικονομικές συζητήσεις εμπλουτίζονται με πολύ πιο πικάντικα κουτσομπολιά για τους «κακούς». Έτσι το πράγμα μοιάζει να δουλεύει καλύτερα. Αν μάλιστα προστεθεί στο όλο σενάριο και μια δόση από «αγανακτισμένους πολίτες» που αναλαμβάνουν να σώσουν το εμπόριο της χώρας από τους «αληθινούς» υπαίτιους της κρίσης (τους …μετανάστες!), το θέατρο σκιών ολοκληρώνεται: ο στρατηγός Γ.Α.Π. δίνει τον αγώνα τον καλό στο εξωτερικό, ο λοχαγός Μιχάλης διώκει τους αντιφρονούντες και τα στρατιωτάκια του έθνους φροντίζουν να ξαποστείλουν τους «ξένους».

Ας υπενθυμίσουμε το αυτονόητο: δεν είμαστε ανυπεράσπιστοι απέναντι στα σχέδιά τους. Το «πρόγραμμα σταθερότητας» και τα «αναγκαία μέτρα» τους ξεμπροστιάζονται σταθερά ως άγρια καπιταλιστικά τεχνάσματα και αμφισβητούνται έμπρακτα – στους δρόμους και στους χώρους δουλειάς. Οι «αγανακτισμένοι πολίτες» τους αποκαλύπτονται ένας προς ένας ως δηλωμένοι φασίστες και οι εκστρατείες τους παραδίδονται στην αντιμετώπιση που τους αξίζει: πίσσα και πούπουλα. Οι «τρομοκράτες» τους αποκαθίστανται ως αυτό που είναι – αγωνιστές – και τα «πειστήρια ενοχής» ξεσκεπάζονται από τα δίκτυα της αντιπληροφόρησης ως χαλκευμένα. Τέλος, πέρα από τον αχανή μηχανισμό των ΜΜΕ, δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο ότι οι άνθρωποι που κάνουν αυτή τη δουλειά, τα παπαγαλάκια της αστυνομίας και τιμητές των πάντων, βρίσκονται δίπλα μας: για εμάς, είναι ζήτημα αξιοπρέπειας να απομονωθούν ώστε να γευτούν και αυτοί για αλλαγή τις συνέπειες των λόγων και των έργων τους.

Συνέλευση έμμισθων, άμισθων, «μπλοκάκηδων», «μαύρων», ανέργων και φοιτητών στα ΜΜΕ

Κατάληψη στην ΕΣΗΕΑ για την υπόθεση των 6 κρατούμενων από τα ξημερώματα του Σαββάτου

Τρίτη, 13 Απριλίου 2010

Η φωτογραφία είναι από το Indymedia

Στην κατάληψη του κτιρίου των γραφείων της ΕΣΗΕΑ προχώρησαν αντιεξουσιαστές/αναρχικοί διαμαρτυρόμενοι για τον τρόπο με τον οποίο οι δημοσιογράφοι αναπαράγουν αμάσητα τα σενάρια της Αστυνομίας για το θέμα της "τρομοκρατίας", όσο και για τη εμετική παρουσίαση των γεγονότων.

Οι καταληψίες εισέβαλαν στην αίθουσα συνεδριάσεων στον ημιώροφο, όπου βρίσκονταν μέλη του διοικητικού συμβουλίου και ο πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών, Πάνος Σόμπολος, ενώ άφησαν ελεύθερους τους εργαζόμενους να αποχωρήσουν από τον χώρο αν το επιθυμούσαν.

Στην πρόσοψη του κτιρίου αναρτήθηκε πανό με το σύνθημα: «Μηδενική ανοχή στην κρατική καταστολή», ενώ μοιράστηκαν φυλλάδια στους περαστικούς. Στην περιοχή βρίσκονταν καθʼ όλη τη διάρκεια της παρέμβασης αστυνομικές δυνάμεις. Η κατάληψη έληξε πριν από λίγο με πορεία προς τα Εξάρχεια.

Όσο για τη δήλωση του «αξιοσέβαστου» προέδρου μας («Τα έχουμε ξαναπεράσει. Αυτά έχει το δημοσιογραφικό επάγγελμα»), του την επιστρέφουμε γιατί αφορά αυτόν και το σινάφι του, και όχι όλους τους εργαζόμενους στα ΜΜΕ. Είναι τουλάχιστον προκλητικό ο συγκεκριμένος «εργαζόμενος» να εξομοιώνει το δικό του ρουφιανιλίκι με τη δουλειά που κάνουν άλλοι συνάδελφοι/-ισσες.

200 επιπλέον εργαζόμενοι στον δρόμο κι άλλα κόλπα γαλλικά (ενημέρωση από τον αποκλεισμό της Interattica)

Παρασκευή, 9 Απριλίου 2010


Τον τρόπο αντίδρασης των συμπατριωτών τους εργαζόμενων δοκίμασαν για λίγο τα διευθυντικά στελέχη του γαλλικού ταχυμεταφορικού «κολοσσού» Geopost, ιδιοκτήτριας εταιρείας της ελληνικής ταχυμεταφορικής εταιρείας Interattica, όταν ανακοίνωσαν στους 200 περίπου εργαζόμενους της επιχείρησης ότι η εταιρεία τους «δυστυχώς επτώχευσε». Οι Γάλλοι managers θεώρησαν ότι η δουλειά τους ολοκληρώθηκε άμα την ανακοίνωση της πτώχευσης στους εργαζομένους κι επιχείρησαν να αποχωρήσουν με τα βαλιτσάκια τους έτοιμα για την πτήση της επιστροφής, όμως οι εργαζόμενοι/ες, πάνω στους οποίους στόχευσε κι αυτό το «κανόνι» που εκπυρσοκρότησε «ξαφνικά», είχαν διαφορετική γνώμη και επέμειναν να τους κρατήσουν για λίγο παραπάνω στα γραφεία τους, για να συζητηθούν κάποιες λεπτομέρειες της πτώχευσης που μάλλον δύσκολα συζητιούνται μέσω… τηλεδιάσκεψης με Παρίσι, όπως το θέμα των νόμιμων αποζημιώσεων των απολυμένων.


«Στο τσακ τους προλάβαμε. Ήρθαν, μας ανακοίνωσαν ότι απολυόμαστε και πήγαν να φύγουν, ευτυχώς τους προλάβαμε στην είσοδο», ανέφεραν χαρακτηριστικά πολλοί εργαζόμενοι για το ξαφνικό τρομοκρατικό χτύπημα των γάλλων managers. Η άμεση αντίδραση κάποιων εργαζομένων που εμπόδισαν την άτακτη φυγή των διευθυντών, συνεπικουρούμενη από την παρουσία μελών της Συνέλευσης Βάσης Εργαζόμενων Οδηγών Δικύκλου (ΣΒΕΟΔ) που βρίσκονταν από την πρώτη στιγμή στο πλευρό των εργαζομένων της Interattica, οδήγησε στον αποκλεισμό της επιχείρησης με αίτημα να δοθεί γραπτή εγγύηση από την πλευρά της διεύθυνσης για την καταβολή των νόμιμων αποζημιώσεων που δικαιούνται οι εργαζόμενοι. Στις πλάτες των οποίων, μην ξεχνάμε, κερδοφορούν και «πτωχεύουν» οι πολυεθνικές στο χώρο των ταχυμεταφορών.

Η κερδοφόρα μέχρι πρότινος Interattica, εξαγοράστηκε το 2006 (κατά 88,6%) από την Geopost, που ανήκει εξ ολοκλήρου στον όμιλο LAPOSTE (Γαλλικά Ταχυδρομεία). Τον τελευταίο χρόνο κι ενώ δεκάδες εργαζόμενοι/ες εξαναγκάστηκαν σε εθελουσία αποχώρηση με αυξημένη αποζημίωση, η διεύθυνση καθησύχαζε το προσωπικό να μην ανησυχούν και να μην ακούνε τις φήμες για εκκαθάριση της επιχείρησης. Και κάπως έτσι, σήμερα Παρασκευή 9 Απρίλη, οι εργαζόμενοι/ες πληροφορήθηκαν ότι η εταιρεία κηρύττει πτώχευση και ότι τα περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας μεταβιβάζονται στον έτερο ταχυμεταφορικό κολοσσό της ACS. Business as usual δηλαδή, μόνο που σε περιόδους οικονομικής κρίσης οι δοσοληψίες των αφεντικών δύνανται να αποφέρουν σημαντικότερα οφέλη με την μορφή της πτώχευσης, παρά με την πιο παραδοσιακή μορφή της πώλησης μιας επιχείρησης. Γιατί, πολύ απλά, στην πρώτη περίπτωση ο παράγοντας «εργαζόμενοι και αμοιβές τους», μπορεί να ξεπεραστεί τόσο γρήγορα για τ’ αφεντικά όσο μια πτήση Αθήνα-Παρίσι…

Ευτυχώς όμως, πέρα από τις μετοχές των αφεντικών φαίνεται έχουν αρχίσει να ταξιδεύουν εκτός συνόρων και οι εργατικές αντιστάσεις. Έτσι οι Γάλλοι διευθυντές αναγκάστηκαν, για να μπορέσουν να αποχωρήσουν, να υπογράψουν μια δήλωση στην οποία αναφέρεται ότι «η Geopost S.A. αναλαμβάνει αποκλειστικά να καταβάλλει ως πρωτοφειλέτης τις γεννημένες νόμιμα οφειλόμενες εργατικές αξιώσεις που έχουν μέχρι σήμερα οι εργαζόμενοι καθώς και τις νόμιμες οφειλόμενες αποζημιώσεις απολύσεως που θα καταστούν απαιτητές άμα την καταγγελία των συμβάσεων εργασίας των εργαζομένων Interattica, καθώς και όσες άλλες απαιτήσεις γεννηθούν μέχρι την καταγγελία της σύμβασης εργασίας έκαστης/ου εργαζομένου». Η δήλωση καταλήγει ότι «σε περίπτωση που ανακύψει οποιαδήποτε διαφορά από την συμφωνία αυτή αρμόδια να την επιλύσει θα είναι τα Δικαστήρια των Αθηνών». Η δήλωση αυτή προκάλεσε διχογνωμία στην συνέλευση των εργαζομένων και των αλληλέγγυων, με κάποιους να την εκλαμβάνουν ως υπονοούμενο των διευθυντών, ότι με την λήξη της «ομηρίας» θα παραπέμψουν στις δικαστικές καλένδες τις αποζημιώσεις των εργαζομένων, ενώ η αντιπροσωπεία εργαζομένων και δικηγόρων που συναντήθηκε με τους διευθυντές υποστήριξε ότι η πρόταση αυτή μπήκε για να διασφαλιστεί η αναρμοδιότητα των γαλλικών δικαστηρίων για την συγκεκριμένη υπόθεση.

Τελικά, η συνέλευση των εργαζομένων αποδέχτηκε την φερεγγυότητα της γραπτής δήλωσης των διευθυντών, αν και η πλειοψηφία συμφώνησε ότι τίποτα δεν εξασφαλίζει τις αποζημιώσεις όσο η ίδια η καταβολή τους. Έτσι αποφάσισαν να αφήσουν τους Γάλλους να αποχωρήσουν και να φτιάξουν ομάδες περιφρούρησης της επιχείρησης μέσα στο Σαββατοκύριακο, μέχρι την Δευτέρα, οπότε και αναμένουν γραπτές καταγγελίες των συμβάσεων τους από την πλευρά της επιχείρησης, μαζί με τις συνακόλουθες αποζημιώσεις. Η πρόταση να «συνεχιστεί ο διάλογος» με τους Γάλλους μέχρι να διασφαλιστεί στο 100% η καταβολή των αποζημιώσεων, δεν έγινε αποδεκτή από την πλειοψηφία των εργαζομένων, και σε αυτό μάλλον έπαιξε ρόλο και η παρουσία αστυνομικών δυνάμεων που ζητούσε να διερευνήσει μια «καταγγελία για ομηρία». Παρουσία που μεταφράστηκε από κάποιους εκπροσώπους εργαζομένων της Interattica σε φόβο αστυνομικής εισβολής στον χώρο, σε περίπτωση που δεν επιτρέψουν την έξοδο των διευθυντών.

Κλείνοντας, ας αναφέρουμε κάποιες διαπιστώσεις που δεν αποτελούν αποτέλεσμα δημοσιογραφικής παρατήρησης, αλλά πηγάζουν από την παρουσία μας ως αλληλέγγυα ταξικά υποκείμενα στους αγώνες απολυμένων εργαζομένων. Οι μαζικές απολύσεις αποτελούν ουσιαστικά τρομοκρατικές επιθέσεις, τις οποίες έχουμε δεχτεί κι εμείς ως εργαζόμενοι στην βιομηχανία των ΜΜΕ, και για τις οποίες είχαμε προειδοποιήσει όταν μας πρωτοχτύπησαν την πόρτα, ότι πολύ σύντομα θα αφορούν το σύνολο της εργατικής τάξης στην Ελλάδα Όταν, λοιπόν, κάποιος δέχεται μια τρομοκρατική επίθεση, δεν περιμένεις να απαντήσει άμεσα με τον ίδιο τρόπο. Δυστυχώς τα αισθήματα του φόβου, της αδυναμίας της ήττας είναι λογικό να είναι αυτά που κυριαρχούν αρχικά. Οι μικρές υλικές νίκες είναι αυτές που βοηθούν στην ανασυγκρότηση της τάξης και μια τέτοια είναι η διασφάλιση ότι για τους επόμενους μήνες οι 200 περίπου εργαζόμενοι/ες και οι οικογένειες τους θα μπορέσουν να επιβιώσουν με τα λεφτά που δούλευαν τόσα χρόνια. Η ταξική συνείδηση των εργαζομένων δεν μπορεί παρά να διαμορφώνεται με βάση την αποτελεσματικότητα τέτοιων άμεσων συλλογικών διεκδικήσεων, ιδιαίτερα από την στιγμή που οι εργατικές αντιστάσεις στον τριτογενή τομέα, είναι εδώ και χρόνια σχεδόν ανύπαρκτες. Ή όπως έλεγαν κι οι ίδιοι εργαζόμενοι στα πηγαδάκια στο προαύλιο της επιχείρησης, «τι να κάνουμε κι εμείς, τόσα χρόνια δεν έχει προσπαθήσει κανείς μας να φτιάξει κάποιο σωματείο, ενώ είμαστε τόσοι εργαζόμενοι». Η απουσία μαχητικού συνδικαλιστικού background όμως, δεν συνεπάγεται παντελή απουσία αντιστάσεων, όπως άλλωστε κατέδειξε κι η ίδια η άμεση αντίδραση των εργαζομένων, που θύμισε ανάλογες εργατικές απαντήσεις στην Γαλλία. Όπως δεν συνεπάγεται και την γενικότερη απουσία ταξικής συνείδησης στον τρόπο σκέψης και αντίδρασης των εργαζομένων. Είναι χαρακτηριστική η απάντηση ενός εργαζομένου στην ρεπόρτερ που ζητούσε δηλώσεις εργαζομένων για τηλεοπτικό κανάλι: «Ρε κοπελιά σε σένα δεν έχω πρόβλημα να τα πώ, γιατί νομίζω στην ίδια θέση είμαστε, όμως ξέρω ότι έτσι θα με βάλεις να μιλήσω και με τον Χατζηνικολάου και με αυτόν δεν έχω τίποτα να πω, γιατί ξέρουμε πώς τα μεταδίδουν αυτοί».


(συνεχής ενημέρωση και φωτογραφίες από εδώ)

Ανταπόκριση από την πορεία, Πέμπτη 8/4

Η φωτογραφία αναδημοσιεύεται από το Indymedia

Και τώρα που χωνέψαμε τον εορταστικό οβελία, πήραμε πάλι τους δρόμους. Κάπως έτσι ένιωσαν πολλοί και πολλές από εμάς που κατεβήκαμε στην πορεία που καλέστηκε από τον Συντονισμό Πρωτοβάθμιων Σωματείων χθες το απόγευμα ενάντια στα φορολογικά μέτρα που ανακοίνωσε η κυβέρνηση. Είχαμε να κάνουμε με άλλη μια διαδήλωση στο κέντρο της Αθήνας. Το περιεχόμενο της πορείας αδιάφορο αφού δεν υπήρχε εντός και πέριξ της πορείας ώστε να μεταδίδεται, η δυναμική της από πριν καταδικασμένη και η στόχευσή της ακόμα αναζητείται.



Περίπου 800 διαδηλωτές ξεκίνησαν άψυχα από τα Προπύλαια με στόχο να κάνουν τον γνωστό κύκλο Προπύλαια-Βουλή-Προπύλαια. Τα πανό λιγοστά, και πέρα από τα πανό 4-5 (Σύλλογος Μεταφραστών, Βιβλιοϋπάλληλοι, Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών κ.α.) πρωτοβάθμιων σωματείων υπήρχαν και ισάριθμα πολιτικών κομμάτων και οργανώσεων. Στην κορυφή της πορείας ένα πανό με υπογραφή Συντονισμός Πρωτοβάθμιων Σωματείων το οποίο κρατούν 10-15 μεσήλικες συνδικαλιστές αριστερών –κοινοβουλευτικών ή μη – οργανώσεων που το άτομό τους «εκπροσωπεί» και ένα πρωτοβάθμιο σωματείο. Και τα εισαγωγικά αυτά είναι που κάνουν την κατάσταση λίγο αρρωστημένη. Εντέλει ποιοι κάλεσαν αυτήν την διαδήλωση και ποιοι καθόρισαν το περιεχόμενό της και τη στόχευσή της; Κάποια – έστω λίγα – πρωτοβάθμια σωματεία; Πολιτικές οργανώσεις διαμέσου των σωματείων που «ελέγχουν»; Μια χούφτα συνδικαλιστών που και καλά εκπροσωπούν τα σωματεία τους; Ή κάποιοι έδεσαν σκοινί κορδόνι τις μαλακίες της ΑΔΕΔΥ και της βγάζουν τη λάντζα; Και όλα αυτά δεν βαραίνουν μόνο αυτούς που βγάζουν μια ανακοίνωση και λένε «ελάτε…μπλα,μπλα,μπλα…», αλλά και αυτούς που κατεβαίνουν από … συνήθεια.

Πάντως το κλίμα της διαδήλωσης δεν μας μετέδωσε τη θέρμη και την αγωνία εργαζομένων που στελεχώνουν τα πρωτοβάθμια σωματεία τους, συντονίζονται με αντίστοιχα άλλα σωματεία και προσπαθούν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους. Αντίθετα, είδαμε συνδικαλιστικά στελέχη πρωτοβάθμιων σωματείων που «έχουν την κατάσταση στα χέρια τους» αφού είναι και εκλεγμένοι να κάνουν το κομμάτι τους. Τώρα ποιο είναι το κομμάτι τους δεν ξέρουμε. Καμιά θέση σε Κεντρικές επιτροπές οργανώσεων; Κομματικά οφίτσια; Το μέλλον του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑς; Πάμε παρακάτω.

Όταν η διαδήλωση έφτασε στο Σύνταγμα (πιο πριν η πορεία ήταν ένας συλλογικός περίπατος και τα πηγαδάκια αφορούσαν τις διακοπές του Πάσχα) βλέπουμε τη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ και τους συγκεντρωμένους ν’ ακούν τις ομιλίες στελεχών του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ. Είναι σαφώς περισσότεροι και η περιφρούρηση των ΚΝΑΤ εμφανώς στήνεται κάθετα στην Όθωνος και μπροστά από τη Μεγάλη Βρετανία υπονοώντας ότι «από εδώ δεν περνάτε». Η έκπληξη έφερε το γέλιο και το γέλιο αντί για οργή έφερε την αντίληψη της ξεφτίλας. Συνδικαλιστές πανικοβλημένοι να κοιτάζονται μεταξύ τους και οι υπόλοιποι να περιμένουν. Ούτε συνθήματα οργής για τον ολοκληρωτισμό που στεκόταν απέναντί μας ούτε καμία διάθεση για χιούμορ έστω. Κακήν κακώς τα πανό πάνε να κάνουν κύκλο μέσω της Φιλελλήνων και φτάνουν δίπλα στη στάση του τραμ. Πέρα από την αλυσίδα των ΚΝΑΤ στο βάθος, τώρα ανάμεσα μας υπάρχει και μια αλυσίδα των ΜΑΤ: 2 σε 1 δηλαδή. Και ξαφνικά η ιστορία επιταχύνεται, κάνει βόλτες πίσω-μπρος και σκάει στα μούτρα σου. Το ΠΑΜΕ αταλάντευτα να φωνάζει «τώρα με το ΠΑΜΕ αντίσταση και πάλη». Και οι αριστεροί συνδικαλιστές να απαντούν ανερυθρίαστα «ο μόνος δρόμος είναι ΕΝΟΤΗΤΑ και πάλη» και όλο και να πλησιάζουν τα μπλοκ του ΠΑΜΕ τα οποία όλο και προχωρούν ώστε να διαλυθούν προς την Πανεπιστημίου.

Ύστερα, από 20-25 χρόνια υπερεπαναστικής ρητορικής, αγωνιστικής φρασεολογίας και ανυποχώρητου αγώνα για τη συγκρότηση του 3ου πόλου του εργατικού κινήματος, κάποιοι συνδικαλιστές μετατρέπονται σε ουρά του ΠΑΜΕ και μάλιστα με «δυσμενέστερους όρους» απ’ αυτούς που βάζει και ο ΣΥΡΙΖΑ για την ιερή αριστερή ενότητα. Ο συνδικαλισμός έχει και αυτά τα αδιέξοδα, βλέπεις: να γλείφεις εκεί που έφτυνες μέχρι χθες. Μετά τα μπλοκ της ΓΣΕΕ κάποιοι θέλουν να «ριζοσπαστικοποιήσουν και τα μπλοκ του ΠΑΜΕ. Καλή τύχη, λοιπόν, στο δύσκολο έργο σας!

Η διαδήλωση διαλύεται μπροστά από την Βουλή ενώ η μπροστινή ντουντούκα φωνάζει : «το επόμενο ραντεβού συντονισμού θα γίνει-τότε-εκεί και παρακαλούνται ΕΝΑΣ εκπρόσωπος από κάθε σωματείο να συμμετάσχει». Ό,τι συνέβη στην χθεσινή πορεία συνοψίζεται σ’ αυτή τη φράση. Καληνύχτα και καλή τύχη!

Ανταπόκριση από την πορεία (Τρίτη ३०/०३)

Πέμπτη, 1 Απριλίου 2010

Η φωτογραφία αναδημοσιεύεται από το Indymedia

Ήταν άλλο ένα δοσμένο ραντεβού από την ΑΔΕΔΥ και τα πρωτοβάθμια σωματεία (ποιά, αλήθεια;). Tο τρίτο στη σειρά που δίνεται στο κέντρο της Αθήνας για απόγευμα Τρίτης αφού ήδη έχουν προηγηθεί 2 τις προηγούμενες εβδομάδες. Δεν θα επεκταθούμε στο πως και στο γιατί αυτών των «αγωνιστικών ραντεβού μιας και έχουμε ασχοληθεί σε προηγούμενη ανταπόκριση βλ.(…..). ούτως ή άλλως, οι ανησυχίες μας για τους σκοπούς αυτών των ραντεβού, τουλάχιστον, από την πλευρά που πήραν την πρωτοβουλία να τα καλέσουν επιβεβαιώθηκε την Τρίτη το απόγευμα. Από πλευράς ΑΔΕΔΥ δεν υπήρχε η παραμικρή παρουσία. Ούτε καν μεμονωμένοι συνδικαλιστές για το ξεκάρφωμα! Όσο κι αν δεν θέλουμε να γίνουμε κακοί, γρήγορα θυμηθήκαμε, ότι το προνόμιο στις πασχαλινές διακοπές ισχύει ακόμα στο Δημόσιο… Απ’ την άλλη, η παρουσία των πρωτοβάθμιων σωματείων ισχνή και ήταν πασιφανές ότι κυρίως συμμετείχαν οι εντός των διαδικασιών των σωματείων, οι «πολιτικοποιημένοι».


Όμως και πάλι μας περίμεναν εκπλήξεις. Με αφορμή το ήδη υπάρχον κάλεσμα, το πρωτοβάθμιο Σωματείο Σερβιτόρων-Μαγείρων και εργαζομένων στον κλάδο του επισιτισμού πήρε την πρωτοβουλία να καλέσει σε συγκέντρωση και πορεία με αφορμή την υπόθεση της Κάρμεν η οποία απολύθηκε από τα αφεντικά του VIA-VAI και επιπλέον δέχθηκε επίθεση από τραμπούκους της εργοδοσίας επειδή διεκδίκησε μαζί με το Σωματείο της ολόκληρη την αποζημίωσή της. Το κάλεσμα του Σωματείου στην διαδήλωση έρχεται ως συνέχεια και άλλων δυναμικών παρεμβάσεων που αφορούσαν την υπόθεση της Κάρμεν και ανεδείκνυαν τις «αυθαιρεσίες» των αφεντικών στον κλάδο του επισιτισμού και ευρύτερα όπως ο αποκλεισμός των μαγαζιών με την επωνυμία VIA-VAI στο κέντρο της Αθήνας, η κατάληψη στον Σύλλογο… Και η ανοιχτή συνέλευση που κάλεσε το Σωματείο στο Πολυτεχνείο ώστε να ενημερώσει συναγωνιστές και αλληλέγγυους για την υπόθεση και τον αγώνα που σηκώνει.
Η διαδήλωση μάζεψε σχεδόν 1.500 αγωνιζόμενους που πορεύθηκαν πίσω από τα πανώ των πρωτοβάθμιων σωματείων καθώς και αντίστοιχα αριστερών οργανώσεων και κομμάτων. Την μεγαλύτερη μαζικότητα παρουσίασε το μπλοκ του Σωματείου Σερβιτόρων-Μαγείρων που πλαισιώθηκε από εκατοντάδες αλληλέγγυους αγωνιστές αναγνωρίζοντας την πρωτοβουλία του να σηκώσει μια υπόθεση εργοδοτικής τρομοκρατίας με βάση την άμεση δράση και την συλλογική αξιοπρέπεια των εργαζομένων.

«Aπό την ΟΙΚΟΜΕΤ μέχρι το VIA-VAI, το προλεταριάτο με βία απαντάει»…

…το παραπάνω σύνθημα ακούστηκε για πρώτη φορά στο ύψος της Κολοκοτρώνη ενώ η πορεία έχει κυλήσει ήρεμα με εξαίρεση τα δυναμικά συνθήματα μερικών μπλοκ. Στο ύψος της Βουκουρεστίου, οι διαδηλωτές αντικρύζουν το σιδερόφραχτο υποκατάστημα του VIA-VAI στο οποίο εργαζόταν η Κάρμεν και στο οποίο το αφεντικό ονόματι Καρέζος επιδείκνυε το όπλο του στα μέλη του Σωματείου μια εβδομάδα πριν. Οι συνειρμοί απλοί και αμείλικτοι. Στην αρχή, οι λαμαρίνες φιλοξενούν συνθήματα όπως «Καρέζο τραμπούκε», « Βία στην βία του VIA-VAI» κ.α. Γρήγορα όμως οι λαμαρίνες αφαιρούνται, οι τζαμαρίες σπάζονται και το εσωτερικό του μαγαζιού γίνεται λαμπόγιαλο. Οι αστυνομικές δυνάμεις όταν καταφθάνουν αντικρίζουν το θέαμα και σαστίζουν. Ως απάντηση διαδηλωτές τους φιλοδωρούν με λίγα (εύστοχα) μπαλόνια κόκκινης μπογιάς. Η διαδήλωση ξεσπά σε χειροκροτήματα και τα συνθήματα ξαναφουντώνουν. Στην προσπάθεια των μπάτσων να μαζέψουν λίγο το πάθος των διαδηλωτών με την παρουσία τους στα πεζοδρόμια, απαντούν μερικές παλουκιές και βρισίδια που τους αναγκάζουν να μαζέψουν τον τσαμπουκά τους.

Η πορεία συνεχίζει μέχρι τα Προπύλαια χωρίς «παρατράγουδα» πέρα από έναν σαλταρισμένο και φοβισμένο φισουνιέρη μιας διμοιρίας ο οποίος στην θέα διαδηλωτών που τον βρίζουν κρύβεται πίσω από κολώνες και όταν εκνευρίζεται ανοίγει την φισούνα του αδιακρίτως πάνω στο σώμα της πορείας. Μερικά βρισίδια από διαδηλωτές αλλά και από τον διμοιρίτη του τον αναγκάζουν να ξανασκεφτεί την πράξη του.

Και ενώ όλα φαίνεται να τελειώνουν, διαδηλωτές επιτίθενται και στο δεύτερο υποκατάστημα του VIA-VAI επί της Πανεπιστημίου. Και πάλι οι λαμαρίνες πέφτουν και το εσωτερικό του καταστήματος ανακαινίζεται κάτω από τις ιαχές και τα χειροκροτήματα των διαδηλωτών. Επιπλέον, κάποιοι διαδηλωτές αρπάζουν το ταμείο ώστε να μοιραστούν την είσπραξη της ημέρας με άλλους διαδηλωτές αλλά…τζίφος. Ψωροδεκάρες που δεν άξιζαν ούτε το ρίσκο.
Η πορεία διαλύεται ησύχως με χαμόγελα στα χείλη και με ανεβασμένες διαθέσεις από πλευράς διαδηλωτών. Ελάχιστοι συνδικαλιστές που βρίσκονται πιο μπροστά έχουν προ πολλού κλείσει το πανώ τους και κατηφορίζουν εσπευσμένα την Πανεπιστημίου.

Μερικά διδάγματα

- Οι διακοπές του Πάσχα θα μας βοηθήσουν να πάρουμε δυνάμεις για τον Απρίλη που προβάλλει εξίσου προκλητικός για τους μισθούς, τα δικαιώματα, τους αγώνες και τις ζωές μας Ίσως βρούμε χρόνο να αξιολογήσουμε και τα «αγωνιστικά ραντεβού» που θα ορθωθούν μπροστά μας.

- Ακόμα και εν έτει 2010 μπορούμε να απολαμβάνουμε στιγμές ταξικής αντιβίας στο κέντρο της Αθήνας υπό το γλυκό φως του απογευματινού ήλιου. Ακόμα και εν έτει 2010 υπάρχουν κάποιοι και κάποιες που αναγνωρίζουν την σημασία της άμεσης δράσης ενάντια στα αφεντικά και τις τρομοκρατικές πρακτικές τους. Ελπιδοφόρο αφενός επίδικο αφετέρου.

- Ακόμα και ένα δοσμένο ραντεβού προς αποσυμπίεση των αντιστάσεων που έδωσαν διάφοροι καρεκλοκένταυροι της ΑΔΕΔΥ μπορεί να μετατραπεί σε δυναμική εργατική παρέμβαση. Όχι πως είναι ότι πιο πρόσφορο αλλά ακόμα και έτσι μπορούμε να αρθρώνουμε απαντήσεις στην συνδικαλιστική γραφειοκρατία και να τους χαλάμε τα πανηγύρια και τους επιτάφιους. Τα άλλα, τα περισσότερα, ας τα πράξουμε στα εδάφη που δημιουργούμε εμείς.

- Η υπόθεση της Κάρμεν είναι υπόθεση όλων μας Και αυτό δεν είναι σύνθημα ούτε και προσπάθεια ηρωοποίησης ή άκρατη προσωπολαγνεία. Κάθε εργάτρια ή εργάτης που δέχεται επίθεση από αφεντικά ή εργοδοτικούς τραμπούκους, πρέπει να μοιράζεται την οργή του με τους συναδέλφους του…για αρχή. Οι συλλογικές απαντήσεις είναι μονόδρομος όποια μορφή κι αν έχουν ειδάλλως, θα μοιραζόμαστε τις ήττες μας.

Καλή επ-Ανάσταση.

ΥΓ. Είναι όμορφη η αίσθηση όταν βλέπεις τα σημάδια της ανατρεπτικής δράσης αποτυπωμένα στο τοπίο της μητρόπολης. Η επιγραφή λέει «κλειστόν λόγω ανακαίνισης. Σύντομα κοντά σας» και βρίσκεται στην οδό Σταδίου σ’ ένα κατάστημα που ζώνεται από λαμαρίνες. Πουθενά δεν φαίνεται η επωνυμία VIA-VAI.

  © Free Blogger Templates Columnus by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP